25 maart: De afgelopen weken speelde DVVA voor zijn allerlaatste kans om nog iets van het seizoen 2004/2005 te maken. Tegenstanders en stadgenoten WV-HEDW en Swift stonden een paar treetjes hoger op de ranglijst, maar zouden met twee overwinningen nog enigszins in het zicht blijven. Na afloop van de twee derby’s kunnen we stellen dat het niet zo heeft mogen zijn. Vooral het treffen met WV-HEDW was een perfecte samenvatting van het ongelukkige seizoen 2005/2006.
Met, hoe kan het ook anders, een gehavende ploeg trad DVVA op Sportpark Middenmeer aan tegen WV-HEDW. De basisspelers Rens Weijers, Harke Jan Rolle, Sjoerd Wieringa en Rob Leek waren afwezig, terwijl Peter Landa en Johan Schuitenmaker weer terug waren van weggeweest. Deze twee hadden echter een flinke trainingsachterstand, iets wat ook gold voor de licht geblesseerde broertjes Smakman.
Toch startte DVVA formidabel in de eerste helft. WV-HEDW bleek niet de zorgvuldige opbouwende ploeg die verwacht werd en leunde volledig op hun vermaarde en licht bejaarde voorhoede. Al na 5 minuten was het Schuitenmaker die uit vrije trap van Smakman de 0-1 aantekende. In het vervolg van de eerste helft kwam WV-HEDW slechts sporadisch op de helft van DVVA en kon het slechts toekijken hoe de DVVA’ers vlot combineerden. Geheel tegen de verhouding in werd het na onzorgvuldig opbouwen van de geelzwarten na een half uur spelen 1-1. Het enige dat DVVA in de eerste helft viel aan te rekenen was dat het met haar goede combinatiespel maar weinig echte kansen af dwong.
Na de thee was het aanvankelijk van hetzelfde laken een. Mede gesteund door wind en regen hield DVVA WV-HEDW vast op eigen helft. Kleine kansjes van Landa en Smakman troffen geen doel.
Na een uur spelen werd het echter een andere wedstrijd. De weersveranderingen, een omzetting aan WV-HEDW-zijde, een gebrek aan conditie waren er debet aan dat WVHEDW sterker werd. De rolle(n) werden omgedraaid en DVVA kwam amper nog aan goed voetbal toe. Steeds verder werd zij achteruit gedrukt en WV-HEDW creëerde kansjes. Toen een kwartier voor tijd, DVVA aanvoerder en laatste man Bas Marttin na een ongelukkige botsing met een schouder-uit-de-kom het veld moest verlaten, kreeg DVVA het helemaal moeilijk. Zoals zo vaak deze competitie, kwam het onheil laat, erg laat. In de zoveelste minuut van de blessuretijd was er dom balverlies rond de middenstip en werd een voorzet van richting veranderd, zodat hij door een WV’er zomaar ingekopt kon worden: 2-1. Niet veel later was het voorbij; wederom een helft prima gespeeld tegen de huidige koploper, maar wederom geen punten voor de geelzwarte brigade.
Zou het tegen Swift anders gaan? De voortekenen waren niet veel beter. Trainer Spanninga kon met moeite 11 man opstellen en zag zich genoodzaakt om de Smakmannen, Teun Meurs en Rory Curran op te stellen die allen geen trainingsarbeid hadden verricht op de maandag en de woensdag. Harke Jan Rolle was er wel weer bij en hij verving met verve de vakantievierende voorstopper Leek.
De eerste helft was niet heel boeiend. Er werd redelijk gespeeld door beide partijen en Swift was de iets betere ploeg. Af en toe werd zij gevaarlijk, maar de beste kans was aan de andere zijde voor Teun Meurs. Na een scrimmage voor het doel leek hij de bal van dichtbij te kunnen binnenwerken, maar een uiterste redding van een Swift-verdediger voorkwam het onheil voor de ambitieuze witblauwen. De rust werd bereikt met 0-0.
In de tweede helft was het DVVA dat de iets betere ploeg was. Vooral de heren Schuitenmaker, Rolle, Landa, Smakman sr., en Feenstra lieten zien waarom zij door het Amsterdamse publiek zo graag worden gezien op de groene zoden. De beste van allemaal was echter de Drieburger doelman die op miraculeuze wijze een kopbal uit zijn doel ronselde en meermalen reddend optrad.
Vijf minuten voor tijd leek DVVA de gelijkopgaande strijd in haar voordeel te beslissen. De doorgebroken Jeroen Smakman (prima rush!) werd gevloerd in de 16-meter en revelatie Dennis Gommers liep richting penaltystip. Gommers’ inzet verschalkte echter wel de doelman, maar ging ook naast het doel. Het bleef 0-0.
In de allerlaatste minuut leek DVVA op de zoveelste nederlaag in de ‘dying seconds’ af te gaan. Ook Swift kreeg van de man in het zwart een pingel. De geelzwarten waren verbijsterd en vroegen zich af hoeveel pech je in 1 seizoen kan hebben. Gelukkig had Vrouwe Fortuna met DVVA te doen en voorzag zij keeper van Heteren van vitale informatie. De Apeldoorner doelman keerde de ingeschoten penalty en mocht zich ‘man of the match’ noemen. Een enerverende 0-0 was het eindresultaat van de tweede Amsterdamse derby in twee weken.
De twee beschreven wedstrijden zijn een mooie samenvatting van het seizoen van DVVA. Bij vlagen goed tot prima spelen; op voorsprong komen, maar door pech, een gebrek aan conditie telkens weer met (bijna) lege handen huiswaarts keren. Volgend seizoen wordt het beter!!
