Deze week gingen we als 'shitty fucking bastards', maar toch nog te lief
door Margriet Achtereekte
De avond ervoor hadden we nog vol verve gedemonstreerd hoe mooi meisjesvoetbal kan zijn, hoe lief we voor elkaar zijn, hoe we de tegenstander complimenteren met vrouwelijke shirts, vrolijke knipjes, mooie reddingen, overtuigende doelpunten en hoe blij we zijn als we redden, scoren of winnen. Dat zouden we dan vandaag in praktijk laten zien was het idee. En na een uitgebreide lobby op het hoera-ik-ben-werkloos-maar-promoveer-heus-nog-feestje van onze topspits, hadden we zowaar supporters bijeen gesprokkeld. De zo gewenste chef vlag, fysio, masseur en keepster hadden we nog niet binnen, maar wellicht konden we ze tot zoiets overtuigen als ze ons eenmaal in actie hadden gezien.
De morning after begon al minder florissant toen zowel de topspits (al ziek op het feestje) en de linksback (toch te geblesseerd) waren afgehaakt. Van de schare supporters was aan het begin van de wedstrijd nog niets te zien (supportersbus was vast te laat vertrokken), maar we hadden er 12 om mee te beginnen en dat is toch fijn!
Want de poldermeisjes van DZS zijn niet de minsten. Hun derde positie danken zij niet direct aan technische hoogstandjes (hoewel een aantal van hen zeker een goede trap in de benen heeft), maar voor een groot deel aan doorzettingsvermogen en vechtlust. Wij hadden ter voorbereiding op deze tegenstander een spoedcursus supportersgeweld gevolgd in het uitvak van Ibrox in Glasgow, maar onze fysieke kwaliteiten op het veld vallen vaak nog in de categorie meisjesvoetbal inclusief bijkomende elegantie doch breekbaarheid.
Een mooie wedstrijd was het absoluut! Spannend ook! Scoren kunnen we duidelijk niet zonder onze topspits, mooi combineren en kansen creëren lukte nog wel. Sanne was in vorm met ouders en de net ingevlogen David aan de kant. Vief bleek weer onmisbaar op het middenveld. Afke combineerde lekker en ook Blanche kon de spitsen en middenvelders prima vinden vanaf de rechterflank (en andersom). Vier grote kansen in de eerste helft, een bal op de lat, een spits alleen voor de keep, maar scoren lukte niet. Onze verdediging stond als een huis en Celesta leek geen enkele moeite te hebben met de stevige DZS-spits. Waarschijnlijk heeft zij van ons allemaal toch het meeste opgestoken van fysiek spel binnen de lijnen, waar de rest van de delegatie zich misschien teveel gericht heeft op gestook vanaf de kant.
Volgend tripje beter opletten wat er binnen de lijnen gebeurt, want zaterdag bleek dat dat prioriteit heeft. Waar we begonnen met 12 eindigden we met 9. Niet gescoord, niet gewonnen, maar dankzij de sterke verdediging ook niet verloren: 0-0. Soms moet je je doelen wat bijstellen: niet verliezen is ook fijn. Er was 1 supporter van het feestje van de avond ervoor die ons het laatste kwartier had gevonden en met 11 de wedstrijd uitspelen is een mooie droom voor volgende week.
