Door: Margriet Achtereekte

De coach was ontevreden. Het leek alsof de dames overal zaten met hun hoofd, behalve op het veld. Aan de conditie lag het niet. Twee wedstrijden op èèn dag is geen probleem bleek vorige week. Concentratie en inzet verdubbelden zelfs in de tweede wedstrijd! Waren het de mannen en de grooote glimmende glanzende stoere indrukwekkende beker?

Vandaag stond er maar 1 wedstrijd op het programma en daarin moest het gebeuren. De vice-koppositie kon worden geruild voor de echte, om half 3 in Enkhuizen tegen Dindua. Om nog eens te benadrukken dat zaterdag voetbaldag is en moet blijven, selecteerde de coach voor vandaag slechts 12 dames.

Het was de derde zonnige zaterdag op rij en iedereen was op tijd en vertrok op tijd. Concentratie en wedstrijd(ont)spanning waren aanwezig. Echter werd het in een van de auto’s zonder de coach al te ontspannen. Onze immer spraakzame linksback (voor een patatje-met heeft de verslaggeefster moeten beloven niet haar naam te noemen - wie biedt meer?) reed zonder enige hinder van topografische kennis de afsluitdijk op richting Enkhuizen. Ze schoof de schuld op de enthousiast vertellende Sanne die een herhaling van haar wadloopavontuur, eerder dit weekend, dichterbij zag komen dan het hoofdveld van Dindua. Onze laatste vrouw Farzia had de dag van haar leven, voor het eerst op de afsluitdijk. Deze lag er dan ook stralend bij met links de waddenzee met zeehondjes, rechts het IJsselmeer met plezierjachten en in het midden de indrukwekkende sluizen en koffie met appelgebak binnen handbereik. De drie baalden dat het fototoestel nog thuis lag. Wat was het er het weer voor geweest!

Ware het niet dat er gevoetbald moest worden en de weersvoorspelling voor zondag fotodag zo nodig nog beter was. Na een halfuur tijdrekken was om 3 uur de trukendoos van de coach leeg en trok ze zelf de voetbalschoenen aan. De coach op voetbalschoenen is een uitzondering die alleen gemaakt mag worden in geval van ‘gebroken been of hersendood’ (citaat) of hinderlijke afsluitdijken. Met een fantasieopstelling van 9 werd een kwartier lang de nul gehouden. De drie kwamen dus nog met een punt, van de afsluitdijk, door de politiecontrole, over de open brug, om de omleiding, superscherp het veld op. Van deze spontane compleetheid van het team en systeem, raakte de rest van het team echter zo in de war, dat een vijandelijk oranje-groen-hemd een knullige rommelsituatie kon promoveren tot een doelpunt. De rest van de eerste helft heerste keeper Patricia in eigen 16. Na enkele onbenutte kansen gingen de dames met gemengde gevoelens (balend en giechelend) thee drinken.

De tweede helft verliep als het tweede deel van de eerste met nu Sanne op doel, een blikvol gemiste kansen een prachtschot van Patricia op de lat. DVVA stond sterk op het middenveld en in de verdediging en op alle fronten vochten de geelzwarte leeuwinnen als, als, euhm leeuwinnen! Toch viel het enige doelpunt van de tweede helft opnieuw in het verkeerde net. En weer was het op een onbewaakt ogenblik met nog niet de allure van een intikkertje. Ondanks toenemende druk van DVVA-zijde, zag de enige supporter aan Amsterdamse zijde (met vlag in de hand, waarvoor hulde) de punten in Enkhuizen achterblijven.

De coach was deze week tevreden over de inzet, maar niet over de toewijding en het resultaat. Hollandse cultuur en polder is hartstikke leuk, maar voor volgende week staan speelsters die via de afsluitdijk naar Wartburgia komen wissel in een wedstrijdselectie van 17 dames. Half 3 is half 3, be there or be square/wissel

Opstelling: Patricia (45’ Sanne), Sandra, Farzia, Celesta, Annemarie V. (45’ Saskia), Esther (45’ Annemarie V.), Afke, Sanne (45’ Patricia), Edith, Margriet, Blanche (75’ Esther) Vrouw van de wedstrijd: - (als je hem nou net iets meer gedrukt had Patries…)
Toeschouwers: 1