Afgelopen zaterdag speelde Dames 2 in en tegen Ouderkerk; spits Corina wilde vooraf tekenen voor een 3-1 en daarmee was ze nog een van de meest optimistische basisspelers. Dat typeerde de verhoudingen zoals die voor de wedstrijd waren. We hadden de afstraffing van P&T nog in ons achterhoofd. Ouderkerk was zeker van dat kaliber, won met grote cijfers en de ontvangst liet ons geen splintertje hoop. Nouja, op dat grammetje ijdele hoop op een gematigde afstraffing na dan dus.
Positief beginnen. Het was droog op de heenweg, belangrijk voor de groepjes DVVA-ers die op de fiets naar Ouderkerk kwamen. De mooie thuisoverwinning twee weken geleden was al weer wat vervaagd. Het optimisme dat het team zich aanpast aan het niveau van de tegenstander, zou hoop moeten geven, maar voelde vandaag meer als "we zijn niet goed genoeg om ons eigen spel te maken" (CS) en hoe we daar twee weken geleden ook nog bijna de boot mee ingingen.
De aankomst bij de immense kantine van het uit de kluiten gewassen dorpje was even slikken. Grote, fanatieke meisjes, die al intimiderend aan het warmlopen waren toen het eerste DVVA-fietsgroepje aankwam. In de kantine lagen verschillende exemplaren van het damesclubblad (volgeschreven over twee dameselftallen) met een imponerende topscorerslijst van de dames. Veel publiek ook ondanks het weer. Publiek dat overigens wel grotendeels in de skybox bleef tijdens de wedstrijd. Op het reclamebord langs de lijn prijkte trots:"SV Ouderkerk verliest zelden thuis" met 'zelden' blinkend en knipperend van trots.
Tegen de tijd dat wij ook omgekleed op het veld stonden en wat schuchter heen en weer renden, waren onze tegenstanders de op handen zijnde overwinning al aan het vieren met meerdere clublieden (arm in arm zongen ze een clublied en er bleken vele clubliederen te zijn). Twee minuten voor aanvang gingen ze voor een geheime tactiekbespreking weer naar binnen en kwamen even later ongeveer hand in hand weer naar buiten. Alleen het volkslied ontbrak, maar misschien mag dat vanaf de derde klasse pas van de KNVB.
Laten we maar gaan voetballen dan. Kom maar op. We hadden ons geschikt in onze favoriete rol als underdog en dat ging ons niet slecht af. De uitgebreide warming-up van Ouderkerk bleek niet per se de gunstigste tactiek met dit weer en de toestand van de conditie in het nog jonge seizoen. We verrasten onze tegenstanders met meer weerstand en voetbal dan deze hadden verwacht. Een makkelijke gegeven penalty aan de thuiskant (van de verder heel goed fluitende scheidsrechter), zorgde voor de 1-0. Maar het feit dat zij niet konden scoren anders dan uit die penalty gaf DVVA vleugels. Dat resulteerde zelfs nog in wat kansen voor ons. Sanne, aanvallende middenvelder/spits, was bij gebrek aan de complete verdediging van vorig seizoen, opgeofferd als linksback. Dat deed ze uitstekend en ze stormde zelfs nog mee naar voren nu en dan. Adinda, nieuwe aanwinst, moest tenminste 5 maal gepasseerd worden en vocht zich steeds vaker langs haar mannetje. En ook de rest van de dames vochten voor wat ze waard waren, wat resulteerde in een meer dan gelijkwaardige strijd op het veld.
Toch viel vlak voor rust de 2-0 nog die ons weer even op onze plek zette. Maar de thee was lekker warm en de coach redelijk tevreden. Na rust gingen we daarom weer optimistisch verder waar we gebleven waren met als doel die tweede helft dan in ieder geval te winnen. Het zat er in, dat roken we! En opnieuw bleek dat de Ouderkerkse tactieken bij ons niet de vernietigende uitwerking hadden als op RKVIC en Sporting Martinus. Nog een rommeldoelpuntje aan hun kant en een prachtig doelpunt van Corina (die daarom eigenlijk wel anderhalve punt waard was) brachten de eindstand op 3-1.
Wel verloren, niet getreurd. Ze kunnen wel beter voetballen dan wij, ze spelen beter samen, ze hebben toch een stukje meer professionaliteit, maar de terugwedstrijd thuis op sportpark drieburg (28 maart), iets verder in het seizoen, zou nog wel eens spektakel kunnen brengen, schrijf maar vast in uw agenda's!
