Zonnetje, 21 graden en een tegenstander die er zin in had. Kortom ideale omstandigheden voor de jongens om de overwinning van vorige week een vervolg te geven. Plaats van handeling werd veld 2. Tim kan het eerste wel naar een andere trainingstijd promoveren maar nog niet van veld 1 af krijgen. Misschien iets voor later in het seizoen Tim??
Met deze achtergrond werd de kleedkamer opgezocht en de tactiek doorgesproken. Het ontbreken van enkele spelers wegens brakheid verslapen gooide roet in het eten voor gelegenheidscoach Jan. Met wat kunst en vliegwerk wist hij toch een basiself op de mat te krijgen met de grootste verrassing Onno op linksachter. Deze noodgreep bracht de tegenstander gelijk op het verkeerde been. Waar Onno normaal gesproken shined rond de 16 van de tegenstander konden nu de voorwaardsen van VVGA genieten van zijn moves.
Als snel bleek dat het een zware strijd zou worden om deze tegenstander op de knieen te krijgen en de 3 punten op Drieburg te houden. Het spel golfde op en neer. Beide teams schoten voorzichtig maar meestal ver naast of over. Naarmate de 1ste helft vorderde kreeg DVVA toch de overhand. Snelle uitbraken op links en rechts gaven veel dreiging voor de goal. Het geëigende spelletje kon ook weer op de mat gelegd worden. Met korte combinaties en diepgaan op de flanken. Uit deze combinaties viel dan ook de 1-0. Een mislukte voorzet belande bij Kiwitz op de rand 16, die niet nadacht en hem hard voor de keeper bracht. Remco hoefde alleen zijn koppie er tegen aan te zetten en waarna de doelman kon vissen. Ook na deze goal bleef de druk op de tegenstander groot. De kansen werden echter niet in doelpunten omgezet. VVGA deed ondertussen ook nog gewoon mee. Loerend op de counter kregen zij nog een paar kleine kansjes waarbij Erwin 1 keer moest ingrijpen om de voorsprong bij rust te behouden.
In de kleedkamer voegden Kai en Niek zich ook eindelijk bij het team. De biertjes van de vorige avond zorgde ervoor dat Kai zijn gebruikelijke voorbereiding op de wedstrijd moest overslaan. Op krentenbollen wist hij ook een prima wedstrijd op de mat te leggen. Dus voortaan hoeven de kantinedames in den landen niet meer de witte bollen en kaas in de aanslag te hebben als Witteman weer eens ergens arriveerd om een potje te ballen.
De 2e helft toonde een gelijk spelbeeld zoals voor rust. Een net wat agressiever en vooral effectiever DVVA hield de wedstrijd dan ook stevig in zijn greep. VVGA gaf zeker niet op. Het was dan ook lastig voor de voorwaardsen om er door heen te breken. Er was een weergaloze actie van Miquel nodig om het verzet te breken. Na het omspelen van enkele verdedigers mocht ook de keeper de bal nakijken richting netje.
Toch kon de meter bij Karen nog niet gelijk besteld worden. VVGA beantwoordde de 2-0 al snel met een offensief en de spits kon van dichtbij Erwin verschalken. Zo was het 14e weer gelijk bij de les. Een tegenoffensief was dan ook de reactie op de 2-1. Rachid kopte een bal net naast en ook andere kansen werden niet omgezet in goals. Gelukkig mocht Onno ook op zijn eigen vertrouwde positie acteren en zodoende deed hij waarin hij goed is, een bal geplaatst op goal schieten, resulterend in de 3-1. Het 14e kon dus weer juichen. In de slotminuten kon het duel gemakkelijk uitgevoetbald worden met nog enkele kansen voor de onsen. Miquel zag, de verder vlekkeloze fluitende scheids, een loepzuiver doelpunt afkeuren nadat de bal via 2 palen over de lijn rolde. Ondanks hevig protest bleef het 3-1 en kon men nagenieten van deze overwinning op de klanken van het clublied in de kantine.
