DVVA 1 heeft een zwaar seizoen afgesloten met een 3-1 nederlaag tegen Ajax. De geel zwarte leeuwen eindigen op de tiende plaats in het tweede seizoen in de vierde divisie en dat is twee plaatsen hoger dan vorig jaar. Al met al een prachtige prestatie.
Voor beide ploegen stond er in de laatste wedstrijd nog van alles op het spel. Diverse rekenmodules hadden uitgewezen dat DVVA nog een minieme kans had op de derde periodetitel en dus nacompetitie voor een plek in derde divisie. En Ajax hoopte via een Houdini-act degradatie te ontlopen. Beide ploegen moesten winnen en hopen dat op de andere velden de resultaten meezaten.
De focus lag dan ook niet alleen op de eigen prestatie, want zo nu en dan werd de vraag richting dug-out gesteld hoe het verloop bij de andere wedstrijden was. DVVA, dat vier van de laatste vijf duels had gewonnen en zich vorige week veilig had gespeeld, begon sterk aan de wedstrijd op het warme kunstgras van De Toekomst. De Toofeek-boys kwamen in het eerste haf uur veelvuldig dreigend voor het Ajax-doel, maar Gilandro Kapel, Moiz da Silva en Jeppe Koster waren niet scherp genoeg in de afronding.
Ajax dat zijn laatste dertien (!) wedstrijden had verloren, greep langzaam het initiatief. Lode van Hattum zorgde met een fraaie redding dat DVVA nog met 0-0 de rust inging. Ajax behield de overhand na de pauze en was vooral accurater in de afronding. Fabian Sporkslede met een mooi verleden in het Nederlandse en Italiaanse betaalde voetbal zorgde voor de 1-0 uit een afgeslagen hoekschop. De tweede Ajax-treffer kwam ook van de voet van een speler met naam en faam: Jarchinio Antonia. Op zijn erelijst prijkt onder meer het winnen van de KNVB-beker met FC Groningen in 2015. In die bewuste finale gaf hij beide assists. Tegen DVVA deed hij dat maar één keer, waaruit Ajax via Rogier Arduin de 3-1 scoorde. Guido de Graaf had tussendoor DVVA hoop gegeven op een beter resultaat door een vrije schop fraai langs het muurtje en de Ajax-doelman te schieten.
DVVA sloot het seizoen dus af met een nederlaag, maar dat neemt het goede gevoel over het prachtige seizoen niet weg. Ajax degradeert ondanks de overwinning en de aanwezigheid van fijne voetballers als Antonia, Sporkslede en Vurnon Anita voor het tweede seizoen achter elkaar. En zo voelde het resultaat op deze zomerse dag voor beide ploegen als een koude douche.
---
Feestelijk was de stemming bij DVVA vrouwen 35+, ook wel liefkozend de oudere DVVA-vrouwen genoemd. Zij hadden in hun kampioensduel geen last van stress en wonnen met maar liefst 10-0 van Wartburgia 2, dat derde staat en dus niet de minste is. Vr35+ won dertien keer, speelde drie keer gelijk en verloor alleen van Marken in oktober. Ook het doelsaldo (83-30) is een kampioen waardig. Aangezien vaste correspondent Jill Eekhart in Australië vertoeft en de andere vrouwen niet in het balboekje van jullie verslaggever voorkomen, moet dit kampioenschap het met weinig woorden doen.
Het kampioenschap van VR35 is het enige kampioenschap van een DVVA-team dit seizoen. Je zou kunnen zeggen dat VR35+ het seizoen van DVVA gered heeft, maar niemand durft deze uitspraak in de mond te nemen, zelfs voorzitter Mark van den Hoek niet. Het zou ook overdreven zijn. Binnen de vijfde colonne en vaste volgers van het eerste – en die hebben er verstand van - is de handhaving in de vierde divisie en de tiende plaats bestempeld als ‘het voelt als een kampioenschap’. DVVA MA2 pakte in de reserve hoofdklasse de tweede periodetitel en ook dat is een prachtige prestatie. De reserves zetten zaterdag een punt achter hun seizoen met een 4-1 overwinning bij CSW 2. DVVA MA5 en MA7 deden lang mee om het kampioenschap en eindigden beide op de tweede plaats. DVVA VR1 nam afscheid van het voetbaljaar met een 2-2 gelijkspel bij Roda ’23 en legde als echte middenmoter beslag op de zevende plek. Ook VR2 (vijfde) en VR3 (vierde) kenden een prima seizoen en vooral veel gezelligheid.
En dan hebben we nog DVVA (ver)drie(tig). Het team werd ooit onder leiding van wijlen Henk van Driest in de markt gezet als goud van oud (toelatingseisen: voormalig speler van DVVA 1 of 2 en dertig jaar of ouder). Hoogtepunt: kampioenschap in 2010 onder de noemer DVVA 6 en promotie naar de reserve tweede klasse, gevierd met een heuse grachtentocht en één glaasje bier. Later werden de oudjes ververst en vertoonden spelers als Maarten Smakman, Peter Landa en vele anderen in DVVA 3 hun (laatste) kunsten. Eén van die anderen is Rens Weijers. Hij nam vorige week na 25 jaar trouwe dienst afscheid als speler met vuurwerk en een mooi spandoek met het opschrift ‘Pensie Pierlo 25’. Pensie slaat – en nu moet ik voorzichtig zijn, want bij mannen liggen bepaalde lichamelijke groeiprocessen heel gevoelig – op het uitdijende middenrif door een bourgondische levensstijl. Helaas was de afscheidstour dit seizoen met veel nederlagen en de laatste plaats minder leuk voor Rens, maar dat maken de herinneringen aan een stijlvolle voetballer en prettig mens niet minder mooi.
